HEDVIGIS REX

Boże, dajesz mi ten dzień.

Nie wiem jeszcze, co przyniesie. Nie wiem, kogo spotkam, co usłyszę, przed czym stanę. Ale wiem, że dajesz mi oczy, żeby widzieć. I ręce, żeby działać.

Otwórz moje oczy. Niech zobaczę to, co trzeba zobaczyć. Nie to, co chcę. Nie to, co łatwe. To, co prawdziwe.

Daj mi odwagę Jadwigi. Ona też nie wiedziała, co przyniesie dzień. Ale wstała. Stanęła. Działała.

Fac quod vides – czyń, co widzisz.

Niech to będzie mój dzień. Niech to będzie Twój dzień przeze mnie.

Amen.

Stoję przed wyborem.

Nie wiem, która droga jest słuszna. Nie wiem, co wybrać. Boję się pomyłki. Boję się konsekwencji. Boję się, że nie dam rady.

Ale Ty nie każesz mi wiedzieć. Każesz mi widzieć.

Jadwiga stała przed krucyfiksem i pytała. I usłyszała: Fac quod vides. Czyń, co widzisz.

Nie powiedziałeś jej, co ma robić. Powiedziałeś: patrz. I rób to, co widzisz, że trzeba zrobić.

Więc proszę: otwórz moje oczy. Usuń mgłę strachu. Usuń zasłonę wygody. Usuń iluzję, że mogę nie wybierać.

Pokaż mi prawdę tej sytuacji. A potem daj mi odwagę, żeby zrobić to, co zobaczę.

Fac quod vides.

Amen.

Święta Jadwigo, Królowo i Patronko.

Byłaś dzieckiem, kiedy włożyli ci koronę na głowę. Byłaś młodą kobietą, kiedy kazali ci wybrać między miłością a obowiązkiem. Byłaś matką tylko przez chwilę.

A jednak zostawiłaś po sobie królestwo. Akademię. Szpitale. Pokój. I słowa, które wciąż prowadzą: Fac quod vides.

Proszę cię o wstawiennictwo.

Gdy jestem słaba – przypomnij mi twoją siłę.
Gdy jestem zagubiona – przypomnij mi twoje rozeznanie.
Gdy jestem samotna – przypomnij mi, że szłaś tą drogą przede mną.

Królowo, która nie uciekłaś od korony. Święta, która nie uciekłaś od świata. Kobieto, która zrobiłaś to, co widziałaś.

Módl się za mną.

Amen.

Boże, dzień się kończy.

Przychodzę do Ciebie z tym, co zrobiłam. I z tym, czego nie zrobiłam.

Były momenty, kiedy widziałam jasno – i działałam. Za to dziękuję. Były momenty, kiedy widziałam – i odwróciłam wzrok. Za to przepraszam.

Nie byłam doskonała. Ale byłam obecna. Starałam się.

Przyjmij ten dzień. Z jego zwycięstwami i porażkami. Z jego odwagą i tchórzostwem. Z jego miłością i obojętnością. Cały jest Twój.

Daj mi sen, który odnowi siły. Daj mi noc, która przyniesie spokój. Daj mi jutro, które będzie nową szansą.

Fac quod vides – jutro znowu spróbuję.

Amen.

Boże, chcę być królową siebie.

Nie cudzych opinii. Nie własnych lęków. Nie nawyków, które mną rządzą. Nie emocji, które mną miotają.

Jadwiga była Rex – król. Pełnia władzy. Nie przez męża, nie przez ojca. Sama. Korona na jej głowie znaczyła: to ja decyduję.

Daj mi tę koronę wewnętrzną.

Panowanie nad moim ciałem – żebym je karmiła tym, co dobre.
Panowanie nad moim umysłem – żebym wybierała myśli, które budują.
Panowanie nad moim czasem – żebym go dawała temu, co ważne.
Panowanie nad moim sercem – żebym kochała mądrze, nie desperacko.

Regina sui. Królowa siebie. Nie przez pychę – przez odpowiedzialność.

Bo tylko ta, która panuje nad sobą, może służyć innym.

Amen.

Boże, jest mi ciężko.

Nie muszę Ci mówić dlaczego. Ty wiesz. Widzisz moje łzy, nawet te, których nie płaczę. Słyszysz mój krzyk, nawet ten, który zostaje w środku.

Przychodzę do Ciebie nie dlatego, że jestem silna. Przychodzę, bo nie mam siły.

Jadwiga też miała takie chwile. Przed krucyfiksem, w ciemności, sama ze swoim bólem. Historia pamięta jej decyzje. Nie pamięta jej łez. Ale Ty je widziałeś.

Nie proszę, żebyś zabrał to, co trudne. Czasem trudne jest potrzebne.

Proszę, żebyś był przy mnie w tym trudnym. Żebyś trzymał mnie, kiedy ja nie mogę się trzymać.

Przypominaj mi: to minie. Nie ominie, ale minie. I będę silniejsza. I będę mądrzejsza. I będę bliżej Ciebie.

A teraz – po prostu bądź. Nic więcej nie potrzebuję. Tylko Ciebie.

Amen.

Boże, dziękuję.

Za ten oddech. Za to światło. Za ludzi, których mi dałeś. Za pracę, którą mogę robić. Za ciało, które mnie nosi. Za umysł, który myśli. Za serce, które czuje.

Za chwile jasności, kiedy widziałam wyraźnie.
Za chwile odwagi, kiedy działałam mimo strachu.
Za chwile miłości, kiedy zapomniałam o sobie.

Dziękuję za Jadwigę – za jej przykład, jej drogę, jej słowa.
Dziękuję za wspólnotę – za siostry, które idą ze mną.
Dziękuję za Ciebie – za to, że jesteś, nawet gdy nie czuję.

Naucz mnie wdzięczności jako praktyki. Nie jednorazowego gestu, ale sposobu patrzenia. Oczy, które widzą dary. Serce, które je przyjmuje. Usta, które mówią: dziękuję.

Fac quod vides – a ja widzę dobro. I za nie dziękuję.

Amen.